Tarantula

Tarantula

Tarantula, sokakta yaşanan ani ve anlamsız bir şiddetin ardından hayatta kalan genç bir kızın, yaşadığı travmanın gölgesinde parçalanan hafızasıyla ve değişen benliğiyle mücadelesini anlatır.

Korku ile suçluluk, masumiyet ile öfke arasında gidip gelirken, seyirciyi şiddetin insan ruhunda bıraktığı derin ve sessiz izlerle yüzleştirir. Şiddetin yalnızca bedende değil, hafızada ve kimlikte açtığı görünmez yaraları sahneye taşır.

Tarantula, iyileşmeyi değil; “hayatta kalmanın ne anlama geldiğini” sorgulayan sarsıcı bir sosyolojik tespit gibidir.

Görmezden gelinen çocuklar, susturulan korkular, "kol kırılır yen içinde kalır” anlayışıyla örtbas edilen şiddet…

Philip Ridley, yalın ama sarsıcı diliyle şu soruyu seyircinin tam kalbine bırakır: “Bir çocuğu asıl zehirleyen şey, yaşadıkları mı; yoksa yetişkinlerin suskunluğu mudur?”

Çevirmenin Notu: Tarantula, travma ve travmanın kalıcı etkileri üzerine güçlü bir tek kişilik metin.

Yalnızca bir çocukluk - gençlik hikâyesi değil; aynı zamanda ihmalin, suskunluğun ve bastırılmış öfkenin nasıl kuşaktan kuşağa aktarıldığını anlatan sert bir yüzleşme.

Çocukların ya da gençlerin dünyasına odaklanmış bir oyun gibi gözükse de, esasında yetişkinlerin dünyasına odaklanan bir oyun.