Ayperi

Ayperi

Londra'nın kalbinde bir İngiliz kafede garsonluk yapan Ayperi, müşterilerine yalnızca kahve ve su servis etmez; bir süre sonra kendi hikâyesini de anlatmaya başlar. Çünkü Ayperi, hayatı boyunca başrolü beklemiş bir kadındır. Oyunculuk hayalinden vazgeçmemiş, ama kendi hikâyesinde hep başkasının karakterini oynamıştır. Bir gün, âşık olmak ve hayatına yeniden başlamak için Londra'ya kaçtığında her şeyin romantik bir filme dönüşeceğine inanır. Oysa yabancı bir ülke, bilmediği bir dil ve karşısına çıkan bir İngiliz erkek, kurduğu hayali kısa sürede absürt bir maceraya çevirir. Ayperi müşterilerine aşkını, Londra macerasını, kaçışlarını, yanlış anlaşılmalarını ve yeniden kurmaya çalıştığı hayatını anlatırken, seyirci de giderek onun hikâyesinin içine çekilir. Başka bir ülkede başka biri olacağını sanan Ayperi, en sonunda asıl meselenin aşkı bulmak değil, kendi hayatında başrolü kendisinin oynamak olduğunu keşfeder.

Yazarın Notu: AYPERİ, aşk arayışını bir kadının kendi hayatını kurma mücadelesine dönüştüren, komedisi yüksek ama altında güçlü bir varoluş meselesi taşıyan tek kişilik bir kadın oyunudur. Dil ve kültür çatışması, yalnızlık, kadınlık, göç, aşk ve yeniden başlama arzusu; Ayperi’nin başına gelen absürt durumlar üzerinden anlatılır.

Bir İngiliz erkeğini Türk kültürünün içine çekmesi oyunun temel ironilerinden birine dönüşür: başka biri olmak için Londra’ya giden kadın, farkında olmadan kendi dünyasını karşısındakine taşır. Tek kadın oyuncu, Ayperi’nin dünyasındaki farklı karakterleri kendi sesi, bedeni ve oyunculuk enerjisiyle yaratırken seyirci de oyunun aktif bir parçasına dönüşür.

Kafe müşterileri olarak kullanılan seyirci, açık biçim ve canlı ilişki sayesinde oyunun içine alınır. Bu yapı, oyuncuya geniş bir performans alanı; yönetmene ise tempo, fiziksel komedi, müzik ve seyirci ilişkisi üzerinden özgün bir rejisel alan açar. AYPERİ’nin temel sorusu basittir: İnsan, kendi hayatının başrolünü başkasının vermesini beklemeyi ne zaman bırakır? Bir kadın oyuncuya çok katmanlı performans ve karakter geçişleri için geniş alan açan AYPERİ, yönetmene de müzik, fiziksel komedi ve canlı seyirci ilişkisi üzerinden özgün bir reji zemini sunar.